Het concept is vergelijkbaar - een zenuw die wordt samengedrukt terwijl hij door een kanaal loopt - maar noch de zenuw, noch de anatomie, noch de behandeling is hetzelfde. Bij carpale tunnel is de mediane zenuw bekneld bij de pols; bij tarsale tunnel is de tibialis posterior zenuw bekneld bij de enkel. Tarsale tunnel wordt minder vaak gediagnosticeerd en heeft meestal een biomechanische component (valgus platvoet) die niet aanwezig is in de pols. Het moet daarom specifiek geëvalueerd worden.

s Nachts neemt de veneuze afvoer van de voet af en raken de kleine vaten in de tunnel verstopt, waardoor de druk op de zenuw toeneemt. Bovendien verliest u, doordat u niet beweegt, de natuurlijke “massage” die lopen teweegbrengt en wordt de zenuw meer blootgesteld aan het oedeem dat zich overdag heeft opgehoopt. Het komt vaak voor dat patiënten ons vertellen dat ze opstaan en door het huis lopen om zich te ontlasten: dit gebaar vermindert tijdelijk de druk in de intratunnel.

In milde gevallen of gevallen met een zuiver biomechanische oorzaak - pronatorvoet, overbelasting van het werk, fluctuerend oedeem - kan conservatieve behandeling met inlegzolen, aanpassing van het schoeisel, fysiotherapie en, indien nodig, echogeleide infiltratie de symptomen bij een aanzienlijk deel van de patiënten onder controle houden. Als er een bezittende structurele oorzaak is (ganglion, spataderen, chronische synovitis) of als de zenuw al neurofysiologische veranderingen vertoont, is chirurgie op middellange termijn meestal de meest effectieve optie.

Ja, diabetes maakt de zenuw kwetsbaarder voor compressie en als de bloedsuikerspiegel slecht onder controle is, zijn de symptomen vaak intenser en het herstel langzamer. Bij diabetespatiënten bestaan diffuse polyneuropathie en focale tunnelcompressie vaak naast elkaar: daarom zijn neurofysiologische onderzoeken zo belangrijk om onderscheid te maken tussen de twee componenten en om de behandeling goed te plannen, vooral als een operatie wordt overwogen.

MIS-decompressie van het flexor retinaculum duurt in de meeste gevallen 30-45 minuten. De voorbereiding, plaatselijke verdoving en de onmiddellijke postoperatieve periode voegen ongeveer een uur extra toe in de kliniek. Het is een poliklinische procedure: u loopt naar binnen en weer naar buiten, met schoenen aan die u na de operatie niet meer hoeft te belasten, zonder ziekenhuisopname of algehele anesthesie.

Ja, de filosofie van MIS-chirurgie is precies dat: plaatselijke verdoving, geen gips en onmiddellijk belasten met postoperatief schoeisel. Tenzij er een medische contra-indicatie is, verlaat u de kliniek lopend. Tijdens de eerste 7-10 dagen raden we aan om lange wandelingen te beperken, de voet in rust hoog te houden en de verzorgingsrichtlijnen toe te passen die we u schriftelijk geven. De mobiliteit van de enkel herstelt zich geleidelijk.

Verlichting van pijn en branderigheid is meestal binnen de eerste paar weken merkbaar. Het herstel van het fijne gevoel hangt af van hoe lang de zenuw al samengedrukt is: als het recent is, herstelt de zenuw vrij snel (weken tot maanden); als u al jaren klachten heeft, kan het 6 tot 12 maanden duren voordat de zenuw zich herstelt en in sommige gevallen blijft er een klein gebied met een veranderd gevoel over. Wij zullen periodiek contact met u opnemen om dit te beoordelen.

Herhaling is mogelijk, vooral als de onderliggende oorzaak niet behandeld is: bijvoorbeeld een platvoet die aan de zenuw blijft trekken of een spatader die teruggroeit. Daarom plannen we, naast het vrijmaken van de tunnel, de postoperatieve periode met corrigerende inlegzolen en pakken we, indien nodig, de structurele oorzaak aan. Volgens reviews komen recidieven bij een minderheid van de patiënten voor als de chirurgische indicatie nauwkeurig is.

Als uw voet proneert of u een valgus in de achtervoet heeft, vermindert een aangepaste inlegzool die het mechanisme corrigeert de aanhoudende tractie op de n. tibialis posterior. Het is geen garantie dat u de aandoening niet zult ontwikkelen, maar het verlaagt duidelijk het risico en kan bij patiënten met eerste symptomen de progressie vertragen. Een algemene inlegzool is niet goed: er is een biomechanisch onderzoek en een individueel ontwerp voor uw voet nodig.