Síguenos en Facebook
default image
Síguenos en Facebook

Het is inmiddels ruim tien weken geleden dat mijn beide voeten in de kliniek San Román geopereerd zijn (hallux valgus en hamertenen) en dat is een voldoende lange periode om iets van mijn ervaringen te delen.

Ik had al jaren last van een erg pijnlijke linkervoet, waardoor ik steeds kortere stukjes kon lopen. De in Nederland geraadpleegde orthopeed wilde me een jaar geleden meteen opereren, maar door de vele negatieve verhalen die ik de afgelopen jaren uit verschillende hoek gehoord had (operatie onder volledige narcose, pin in voet, lelijk litteken, zes weken gips, een lange revalidatietijd en daarna vaak nog veel pijn bij het lopen) wilde ik daar graag over nadenken. Als alternatief noemde hij me orthopedische schoenen. Hoewel ik dat evenmin een erg aantrekkelijk idee vond heb ik besloten daarmee te beginnen. De zeer kundige orthopedisch schoenmaker die ik vond heeft mooie winterlaarsjes voor me gemaakt, die bovendien erg prettig zaten. Maar ja, als het voorjaar eraan komt wil je toch iets luchtigers en met de weliswaar weer erg mooi gemaakte sneakers voelde ik me toch niet erg happy.

Ik had vorig jaar al iets gehoord over de kliniek in Alicante, daar op internet het een en ander over gevonden en opgeslagen voor eventueel later. De site van de kliniek en de vele positieve reacties op verschillende fora maakten weliswaar een betrouwbare indruk, maar de tegenstelling tot de gangbare Nederlands manier van opereren en het gemak waarmee men weer na korte tijd liep leken dermate groot dat ik wel wat sceptisch was. “Eerst zien en dan geloven”.

Toen we dit voorjaar besloten de meimaand in Spanje door te brengen en vooral weer eens het Zuiden door te trekken, rijpte echter het idee om de vakantie te combineren met een operatie in Alicante. Ik was nog steeds wat afwachtend en wilde graag eerst een consult om daarna een beslissing te nemen. De kliniek bleek heel prettig per mail bereikbaar en ik kreeg per omgaande een antwoord van Yvonne, de verpleegkundige, die nogal wat talen beheerst. Mijn voorstel om even langs te komen als we tóch in de buurt waren werd meteen geaccepteerd. Op basis van een paar meegestuurde foto’s dacht dr. San Román mijn beide voeten voor 60 à 65 procent te kunnen corrigeren. Er werd tevens een aantal documenten meegestuurd betreffende het benodigde laboratoriumonderzoek in Nederland en de kosten van het totaal (helaas niet vergoed door de Nederlandse verzekeraars).

Ik was erg nerveus voor dit consult, bang dat het een desillusie zou worden, maar de vriendelijk ontvangst door Yvonne, het verzorgde interieur en de tevreden mensen in de wachtkamer stelden me al snel gerust. Ik werd gezien door dr. San Román sr., die alle tijd nam om te bekijken en bespreken wat er mogelijk was. Hoewel het opereren van mijn rechtervoet strikt genomen niet persé noodzakelijk was, omdat de knobbel hier (nog) niet pijnlijk was, leek het me prettiger om beide voeten toch maar in één keer te laten behandelen.

Na drie fijne vakantieweken in Andalusië zijn we teruggereden naar Alicante. Ik had een verblijf van een week geboekt op golfresort “El Plantío”, op zo’n 8 kilometer van de kliniek (vlakbij het vliegveld) en dat bleek een uitstekende keus te zijn. Omdat je in de week tussen operatie en controle regelmatig korte stukjes moet lopen, zijn de heel ruime appartementen daar aan te bevelen. De prachtige tuinen met grote zwembaden (waarvan ik helaas zelf geen gebruik mocht maken met mijn ingetapete voeten) en het uitstekende restaurant, maakten deze weken absoluut tot een extra vakantie week.

De operatie zelf verliep heel gestructureerd en ontspannen. Alles weer in een rustig tempo. Vader en zoon San Román deden de klus gezamenlijk, geconcentreerd, maar met veel aandacht voor mij, de patiënte. Ze vertelden steeds wat ze deden en vroegen zeer regelmatig hoe het met me ging. Yvonne bleef op de achtergrond stand-by. ’s Ochtends werd de ene voet geopereerd en aan het einde van de middag de tweede. Pijnlijk was het niet, het geven van de verdovingsprik in de buurt van mijn enkel voelde ik het meest. Bij beide voeten werd de bunion grotendeels weggehaald en de kromme tweede teen rechtgezet. Bijzonder dat ik zelf lopend de kliniek kon verlaten! De Chinese sandalen die ik de volgende zes weken moest dragen waren niet bepaald modieus te noemen, maar ze zaten comfortabel en maakten het mogelijk korte stukken te lopen. We kregen overigens een rolstoel mee, zodat we uitstapjes in de buurt konden maken (Elche) en af en toe lekker op een terras op de boulevard konden gaan zitten. Ik heb de meegeven medicatie (pijnstillers en ontstekingsremmers) genomen, hoewel de pijnstillers al snel niet meer nodig waren. De ochtend na de operatie waren mijn voeten erg stram en pijnlijk, maar door steeds kleine stukjes te lopen en verder zoveel mogelijk met mijn benen omhoog te zitten, verdween dat gevoel gelukkig vrij snel.

Na een week volgde de controle. Er werden opnieuw röntgenfoto’s gemaakt, die er goed uitzagen. Het originele verband mocht eraf en mijn voeten werden opnieuw ingetaped, voor de volgende vijf weken. Met rechte voeten (uiteindelijk voor 80 procent gecorrigeerd!) ben ik toen in de auto richting Nederland gestapt (niet zelf gereden natuurlijk). Het was wel prettig onderweg regelmatig te stoppen en even wat te bewegen, maar met enkele overnachtingen was de reis goed te doen.

In de vijf daarop volgende weken ben ik steeds wat grotere stukjes gaan lopen, hoewel tien minuten toch al een hele prestatie was en ik daarna toch echt met mijn voeten op een krukje moest. In het plaatselijk ziekenhuis heb ik na die periode röntgenfoto’s laten maken en ik was zelf blij verrast met het grote verschil met de foto’s die vorig jaar gemaakt waren. Ook dr. San Román bleek tevreden met het resultaat en daarna kwam het zeer prettige moment dat ik de tapes eraf kon knippen. Heerlijk zo’n voetbad daarna! Mijn voeten zagen er mooi recht uit en hebben maar minuscule littekentjes. Omdat beide voeten na het rechtzetten langer zijn (het scheelt een volle maat) meteen naar de schoenwinkel om een paar lekker zittende sandalen aan te schaffen (Durea). De mooie schoentjes komen hopelijk later wel weer.

En nu moet het steeds beter gaan met het lopen. De ene dag gaat het beduidend beter dan de andere. Soms doet mijn linkervoet, de oude boosdoener, weer pijn, maar tijdens een citytripje van een paar dagen vorige week heb ik echt vrijwel pijnloos flinke afstanden afgelegd. Ik heb begrepen dat er wel wat geduld nodig is voor het resultaat optimaal zal zijn, en dat moeten we dan maar opbrengen. Ik heb nog geen moment spijt gehad van de beslissing en kan iedereen met hallux valgusklachten deze kliniek en haar manier van opereren aanbevelen.

Síguenos en Facebook

julio 28, 2017

Síguenos en Facebook